Takaw-pansin, takaw-away, takaw-gulo

Minsan, nasumpungan kong yayaing muli ang aking si Papsie at mga anak sa Cubao. Napansin kong naiwanan na pala ako sa tangkad ng mga anak ko. Mas mataas pa sila ngayon sa akin – mga batang dati ay kinakalong ko lamang.

Nagpagupit ng buhok si Kay at may highlights pa. Pinakamaiksi niyang buhok ito sa matagal nang panahon. Bumagay naman sa kanya. Katunayan nga, e, ang dami napapalingon J (Proud mother na naman si Mamá :-O ). Isang binatilyo nga ang nakasalubong niya at muntik na akong mabunggo dahil nakangangang napatitig kay Kay. Pwera biro. Hindi nga namin napigil ni Papsie ang matawa.

Nang nasa ikalawang palapag na kami ng isang department store, humiwalay si Kay sa amin at namili ng babagay na t-shirt kay Daryl (napagliliitan na kasi ni Daryl ang kanyang mga damit). Maya-maya ay patakbong lumapit si Kay, “Ma, nakakatakot.” Tinanong namin kung bakit at sinabing nilapitan daw siya ng tatlong lalaki at nagsabi ng “hi”. Sinundan namin ang direksyon ng kanyang mga mata at ang tatlong lalaki naman ay umiwas ng tingin. Pinuntahan ko ang lugar na kinalalagyan ng t-shirt dahil medium lang ang nakuha ni Kay. Naroon ang tatlong lalaki at tiningnan ko ngunit hindi makatingin. Walang kibo akong namili ng t-shirt pero di ko binalak na sitahin dahil wala namang ginawang masama sa anak ko. Maya-maya pa ay umalis na ang mga lalaki.

Naisip ko na makabubuti din na judo ang P.E. ni Kay kahit na noong una ay bantulot akong iyon ang kanyang kinuha. Makakatulong ito sa kanya kung may aatake sa kanya o may mambabastos o magtatangka ng masama. Pero sabi ko nga sa anak ko, ang judo at iba pang uri ng martial arts ay para sa self-defense at hindi dapat abusuhin. Kung binati lang siya ng “hi” ay walang masama doon. Pwede namang bumati pabalik o huwag na lamang pansinin. Kung hihigit pa dito gaya ng nangyari sa kanya noon, maaring gumamit ng kaalaman sa martial arts kahit anong oras. Hindi rin dapat ipakitang natatakot kahit iyon ang nararamdam, dagdag ko.

Ang martial arts pala ay hindi lamang para sa self-defense. Bukod sa gamit nito sa mga kumpetisyon, ito ay nakatutulong upang lumakas ang pangangatawan (physical fitness) at maging payapa ang kaisipan (mental tranquility).

Bukod nga pala sa mga taong takaw-pansin, mayroon din namang takaw-away o takaw-gulo. Ito yaong mga taong madaling madawit sa isang gulo o away. Ang ipinagtataka ko lamang ay kahit walang ginagawa ang mga taong tulad nito ay nasasabit sa gulo. Tulad na lamang ng isang taong kilala ko na minsang napadaan sa mga tambay na nag-iinuman ay bigla na lamang siyang nasuntok ng isa sa mga tambay. Hindi lamang minsan nangyari ito. Nang minsan nakasakay siya sa isang dyip at may sumakay na mama, bigla na lamang siyang sinuntok sa mukha at pinagbantaan na huwag susunod. Nasa mukha kaya ito? Nasa paraan ng pagtingin? Nasa personalidad?

Hay, naku, hindi ko alam ang sagot. Pero mayroon talagang mga taong takaw-pansin, takaw-away, o takaw-gulo. Palagay ko mas pipiliin ng marami ang maging takaw-pansin.